..............................
ความโหดร้ายต่อจากนี้เป็นสิ่งที่ตัวมาร์คเองไม่ต้องการให้มันเกิด เมื่อตัวเขาเองยังไม่พร้อมที่จะรับมัน
และไม่อย่างที่จะรับอารมณ์ของซาตานในตัวของอีกคน ถึงแม้ในสมองพยายามตะโกนร้องบอกให้ปฏิเสธ
แต่ร่างกายนั้นกลับคุ้นชินและตอบรับกับสัมผัสของอีกคน
ริมฝีปากหยักทาบทับลงมากับริมฝีปากของอีกคน
กดทับมันด้วยแรงอารมณ์ที่กรุ่นของข้างใน
ส่งผ่านความรู้สึกที่มีให้อีกคนได้รู้ว่าตอนนี้ตัวเขากำลังกริ้วกราดและพร้อมจะทำลายทุกอย่างให้พังลง
ลิ้นร้อนกวาดไปทั่วโพรงปากโดยมีอีกสิ้นพยายามหนี
แต่ถึงกระนั้นพื้นที่ในปากมันคงจะแคบเกินไปเมื่อหนีไปทางไหนก็เหมือนจะจนมุม
มีทางเดียวคือต้องโต้ตอบ สัมผัสที่คุ้นเคยและเสียงซ่านแล่นจากโพรงปากสู่ส่วนต่างๆให้ขนอ่อนให้ลุกพรืด
มือที่ใช้ปิดกั้นทางหนีของร่างข้างใต้ เริ่มทำหน้าที่ใหม่
ปลายนิ้วทั้งห้าดึงร้นชายเสื้อให้สูงขึ้นก่อนจะส่งความร้อนจากฝ่ามือสู่ร่างข้างใต้ให้หลงใหลจนต้องครางออกมา
แควะ!
เสียงผ้าที่ถูกดึงจนขาดบวกกับความรู้สึกเย็นที่เข้ามากระทบกายทำให้มาร์คถึงกับเบิกตากว้าง
แล้วเริ่มประท้วงอีกคนที่กำลังปล้ำจูบเขาอย่างเอาเป็นเอาตายจนตัวเขาแทบจะไม่มีอากาศหายใจ
“กะ...กัน..ต์..อือ...อยะ..อย่า..”
จากสัมผัสร้อนที่ส่งมาจากฝ่ามือที่คุ้นเคยสู่ผิวกายทำให้สีขาวกลายเป็นสีชมพูอ่อนไม่ยาก
อย่างกายที่มักจะซื่อตรงจนคนเป็นเจ้าของแทบอยากจะตายลงตรงนี้
ฝ่ามือร้อนไล่จากท้องน้อยขึ้นมาจนถึงผลเชอรี่ใช้นิ้วโป้งไล้วนอย่างแผ่วเบาสลับกับหนักแน่นเหมือนหลายคืนที่ผ่านมา
ริมฝีปากยังคงหยอกเย้ากับใบหน้าและลำคอของอีกฝ่ายให้สติที่มีหลุดลอยออกไป
“อย่า..ทำ..ตอนนี้...นายกำลังโมโห...พี่..นะ”
เมื่อรู้ตัวว่าขัดขืนไม่ได้บวกกับสติที่เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของอีกคนทำให้ต้องอ้อนวอนให้อีกคนหยุด
เพราะทุกครั้งที่เจ้านายลงน้ำหนักไปที่มือทำให้เขารับรู้ได้เลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายทำไปเพราะแรงอารมณ์แม้จะเป็นมือคู่เดิมที่เคยสัมผัส
แม้จะเป็นริมฝีปากคู่เดิมที่เคยเคล้าคลอด้วย
แต่กลับไม่ใช่ตัวตนเดิมที่ทำให้เขาหวั่นไหน
…ตัวตนในตอนนี้ของกันต์พิมุกทำให้มาร์คกลัว…
“ผมอยากกินเค้กซะแล้วสิครับ”
กันต์พิมุกเงยหน้าผละออกจากร่างของอีกคนที่นอนหอบหายใจระรวนอยู่บนโต๊ะด้วยรอยยิ้ม
ร่างกายเปลือยเปล่าที่เขาเพิ่งจัดการกระชากพลางเหลือบไปเห็นกล่องเค้กของอีกคนจนคิดไอเดียบางอย่างขึ้น
เขาหยิบกล่องเค้กขึ้นมาเปิดเผลอให้เห็นเค้กช๊อคโกแลคที่มีครีมอยู่เล็กน้อย
ปากหยักยกยิ้มทีหนึ่งก่อนจะใช้มือไปปาดเอาครีมที่อยู่บนเค้กมาเต็มมือ เขาส่งยิ้มให้อีกคนนอนแผ่อยู่ใต้ร่าง
“นะ...นาย..จะทำ..อะไร..น่ะ”มาร์คทำหน้าตื่นเมื่อรับรู้ถึงรอยยิ้มของอีกฝ่าย
เขาพยายามลุกขึ้นแต่อีกคนใช้ฝ่ามือข้างที่มีครีมช๊อคโกแลตผลักให้ลงไปนอนเหมือนเดิมก่อนจะใช้มือข้างนั้นละเลงไปตามอกเน้นวนรอบๆลูกเชอรี่จนอดที่จะครางรับไม่ได้
“ก็ผมอยากกินช๊อคโกแลค” กันต์พิมุกส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้อีกคนที่เริ่มจะปริ่มด้วยอารมณ์ที่ตัวเขาเป็นคนสร้างให้
มือที่ว่างจัดการถอดกางเกงตัวสวยให้ลงไปกองที่พื้น เขามองไปยังมาร์คน้อยที่กำลังปริ่มน้ำ
มือหนาลูบไล้มาร์คน้อยผ่านเนื้อผ้าสีเข้มเพื่อแกล้งอีกคนให้สำลักความสุข
บนเนื้อสีชมพูอ่อนถูกแต่งแต้มไปด้วยสีของช๊อคโกแลตสี
ปากหยักก้มลงดูดกลืนช๊อคโกแลตนั้นอย่างกระหายโดยฉะเพาะลูกเบอรี่วีชมพูที่จงใจกัดมันเบาๆแล้วดูดอย่างแรงจนคนข้างใต้เด้งรับ
“กะ..กัน.อ่า...กัน..ต์พิ..มุก...อ่า”เมื่ออารมณ์ภายในตัวของมาร์คก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างโผบินขึ้นสู่ที่สูงจนเห็นปลายรุ่งร่ำไรคนที่อยู่ด้านบนก็หยุดดื้อๆซะงั้น
ดวงตาหวานเยิ้มจ้องมองอีกคนอย่างไม่เข้าใจในการกระทำ
แต่ก็ต้องหันหน้าหนีเมื่อเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าอีกคนจะทำอะไร ร่างเหนือตัวเขาจัดการช่วงล่างของตัวเองให้เปลือยเปล่า
ทำให้มาร์คเห็นเจ้านายน้อยซะเต็มตาก่อนที่มาร์คจะโดนผลักลงไปอีกครั้ง ผู้เป็นนายจับขาทั้งสองข้างของมาร์คให้เกี่ยวเอวเขาไว้
แล้วประกบจูบอย่างจวบจ้วงอีกครั้ง และมือคู่นั้นก็เริ่มปลุกปั่นเปลวไฟอีกครั้งโดยการลูบไล้บีบเค้นตรงส่วนของสะโพกกับแก้มก้น
“คราวนี้ของจริงนะครับ” เมื่อรับรู้ว่าอีกคนกำลังจะตายเพราะจู่ที่ดุดันนั้นเขาก็ผละออกเพื่อพูดบางประโยคและให้อีกคนได้อากาศ
สิ้นคำเตือนไม่เท่าไร ไม่ทันที่มาร์คจะได้ตั้งตัว
กันต์พิมุกตัวน้อยๆก็วิ่งเข้าใส่ปากทางสีชมพูที่ฝืดเคืองเพราะไม่ได้รับการเตรียมอย่างที่ผ่านมาจนอีกคนร้องขอความเมตตา
“อ้า!!....เจ็บ..ฮึก...อย่า...พึ่ง..อือ...อึก..อ่ะ..เจ็บ..”เสียงขอร้องเหมือนจะขาดใจของคนไม่ได้ทำให้คนรุกร้านยอมอ่อนข้อ
เขารู้ดีว่าการใส่เข้าไปทั้งอย่างนี้จะทำให้อีกคนเจ็บและตัวเขาเองก็อาจจะขยับไม่ได้
แต่จะสนอะไร ในเมื่อมีเลือดค่อยหล่อลื่น
สนแค่ว่าทำยังไงให้ร่างตรงหน้าหมดแรงหนีเป็นพอ
แม้จะไม่ต้องเห็นด้วยตาแต่ความรู้สึกของผู้รับตอนนี้ก็รู้แล้วว่าด้านหลังของเขานั้นคงมีเลือดซึม ความรู้สึกเจ็บแล่นไปตามสันหลังทั้งยังมีความรู้สึกถึงของเหลวบางอย่าง
ไม่ต้องให้บอกก็รู้ว่าเป็นเลือด
เพราะอีกคนยังไม่ได้เตรียมอะไรให้เขาเลย
มันคงเป็นไปไม่ได้ที่ความรู้สึกชื้นแฉะนี้จะเป็นอย่างอื่นนอกจากเลือดของตัวเขาเอง
“อ่ะ
...ฮะ....อ่า...อ่า...อึก...เจ็บ...กันต์...พี่..จะ..อึก..อา..เจ็บ”เขาเพียงแค่หวังว่าคนที่รุกรานเขาอย่างดิบเถื่อนนี้จะอ่อนขึ้นมาบาง
แต่เปล่าเลย เมื่อเขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้น
มันมีแต่ความรู้สึกที่อยากจะลงโทษเขาเท่านั้น
“เจ็บหรอ....ก็ดี! พี่จะได้จำขึ้นใจว่าพี่เป็นของใคร!”ไม่มีความอ่อนโยนให้
มีเพียงแรงรุกอย่างรุนแรงเท่านั้นที่ส่งเข้าไปให้อีกคน แม้อีกฝ่ายจะขยับหนีแต่เขาก็ตรึงไว้แล้วกระแทกมันเข้าไปแรงให้สมกับความร้อนรุ่มที่รุมทำร้ายเขาอยู่ตอนนี้
“อืม....อืม....อ่า...ผมชอบจัง”เหมือนกำลังเห็นสายรุ่งอยู่รำไรเพราะความสุขที่ได้รับ ผนังอุ่นร้อนที่ทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
รวมทั้งการบีบรัดและตอบสนองเป็นจังหวะทำให้เขาคิดว่าตัวเองเสพติดคนๆนี้แล้วแน่ๆ
เขามองลงไปยังคนข้างใต้ที่มีน้ำตาคลอข้างแก้มจนน่าสงสาร
ทั้งยังมือที่จิกลงไปบนโต๊ะเพื่อระบายอารมณ์ เขาไม่คิดที่จะให้อีกคนไปถึงฝั่งด้วย
การร่วมรักครั้งนี้ขอเป็นเขาคนเดียวที่ไปถึงจุด
ไม่นานน้ำรักถูกปล่อยเข้าไปในตัวของร่างข้างใต้ที่จะหลับแลมิหลับแลซ้ำยังมีอาการค้างเนื่องจากไม่ได้ถูกปลดปล่อย เป็นอย่างนี้สิถึงจะดี
ราตรีนี้ยังอีกยาวสำหรับเจ้านายผู้อ่อนวัยและทาสผู้หอมหวาน
“ผมจะทำให้คืนนี้เป็นที่พิเศษกว่าคืนไหนๆ”
เหมือนจะสงสารที่เห็นอีกคนค้างไม่ถึงสายรุ้ง
เขาเอื้อมมือไปชักรูดเจ้ามาร์คน้อยให้มันกลับมาสู้มืออีกครั้ง
และก็เป็นดังหวังดวงตาที่ปริ่มจะหลับเบิกตากว้างพร้อมกับเสียงคราง
อารมณ์ที่ยังค้างคาเริ่มจะติดไฟอีกครั้งพร้อมกับสัมผัสจากเจ้ากันต์น้อยที่อยู่ในตัวของอีกคนกำลังเรียกร้องการขยับ
ช่องทางสีหวานตอดแก่นเนื้อเป็นจังหวะเป็นการปลุกเร้าเจ้านายน้อยให้กลับมาร่าเริงอีกครั้ง
กันต์พิมุกจับมาร์คให้ขึ้นมาอยู่ด้านบนส่วนตัวเองนั้นนั่งลงที่โต๊ะทำให้มาร์คต้องรีบคล้องคออีกคนไว้เพราะกลัวจะหงายหลัง
แล้วร่างของคนข้างบนก็เริ่มบิดเร้าไปตามจังหวะที่เขามอบให้
“ทำให้ผมหน่อยสิ” กันต์พิมุกที่เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อยอ้อนอีกคนให้เริ่มขยับ
แค่เหมือนอีกคนจะอายจนดื้อไม่ยอมขยับทำให้มือที่ชักหยุดลงดื้อๆจนอีกคนทำสายตาไม่พอใจใส่
“พี่ทำให้ผมแล้วผมจะทำให้พี่”เหมือนจะเป็นคำอ้อนเชิงคำสั่ง ทำให้หน้างามต้องรีบก้มหลบ
แล้วตอบกลับไปด้วยเสียงเบา
“พี่ทำไม่เป็น” คำตอบที่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามหัวเราะลั่น กันต์พิมุกจับหน้าอีกคนให้มาเผชิญหน้ากับตนก่อจะเอ่ยด้วยแววตาจริงจัง
“ถ้าพี่ทำได้เท่าไหนก็เท่านั้น
แต่ถ้าให้ผมทำ....อื้ม” ไม่ต้องรอให้พูดจบ มาร์คก็พอจะรู้แล้วว่าหากอยู่เฉยให้คนตรงหน้าทำเอง ก็คงจะเป็นตัวเขาเองแหละที่จะแย่
เขาก้มลงไปจูบอีกคนแบบเด็กน้อยเพิ่งเริ่มเรียนรู้แม้ว่าอีกคนจะสอนเขามาหลายคืนแล้ว
แค่เขาก็ยังคงเป็นเด็กอนุบาลอยู่ดี
มาร์คค่อยๆโยกไปมาอย่างช้าพร้อมกับครางอือๆในลำคอ
ดวงหน้าแหงนเชิดขึ้นไปบนเพดาน
ในหัวของอีกคนไม่สามารถจะรับรู้อะไรได้อีกนอกจากความว่างเปล่าแลนความเร้าร้อนที่เขาส่งให้อีกคนที่อยู่ข้างใต้และคนข้างใต้ก็ส่งมาให้เขา มือทั้งสองขาวางไว้บนไหล่หนาบีบมันทุกครั้งที่ความเสียวซ่านแล่นขึ้นมาจนถึงสมอง
รวมทั้งมือของอีกผ่านที่บีบเค้นไปตามตัวและมาร์คน้อย
“กว่านี้อีกสิ....อืม...กว่านี้อีก...”คำสั่งจากปากหยักที่ดูเหมือนจะง่ายแต่กับอีกคนนั้นไม่สามารถจะเร่งความเร็วให้ได้เท่าที่เขาต้องการ
เขาจึงจับอีกคนพลิกลงมากระแทกเข้าหาตามที่ใจต้องการจนอีกคนร้องเสียงหลง
“อ้า! อ่ะ
อ้า อ้า อ้า กะ..ใกล้..แล้ ... ว” มาร์คเอ่ยออกมาราวกับจะขาดใจพร้อมเสียงครางที่บ่งบอกถึงว่าเส้นรุ่งใกล้แค่เอื้อม
“.........อ้า........” ไม่นานเกินรอความสุขที่มากองรวมอยู่ที่ปากทางก็พุ่งออกมาจนเลอะหน้าท้องของทั้งคู่
ไม่นานมาร์คก็ต้องสะดุ้งเมื่อรับรู้ได้ถึงความอุ่นชื้นที่ฉีดพุ่งเข้าสู่ตนและเหมือนมันจะมีมากจนล้นออกมาแล้วไหลออกมาเปรอะเปื้อนทั่วบริเวณรอบๆ
ดวงตาของคนข้างใต้เริ่มจะหลับลงอีกครั้งเพราะความเหนื่อยล้า แขนทั้งสองข้างกอดคอของอีกฝายไว้เริ่มจะคลายออก
บ่งบอกว่าร่างตรงหน้าสิ้นเรี่ยวแรงพร้อมที่จะเข้าสู่นิทราแล้ว แต่ก็ต้องกระตุกอีกครั้งเมื่ออีกคนดึงแก่นกายออกมาอย่างรวดเร็วแล้วกระชากเขาให้ไปยังอีกห้อง
กลับไปยังหน้าบทความ >>>>>>>>>>>> http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1236334&chapter=5
