Cross เปลี่ยนตัวร้าย พ่ายตัวรัก - 1 -

บทต้องห้าม ♥

ร่างสูงไม่คิดจะสนใจเสียงสั่นเครือนั้นแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้เขาในหัวเขามีแต่ความสะใจเท่านั้น เขาเอือมมือไปสัมผัสผิวกายที่ลื่นมืออย่างเคลิ้ม กลิ่นหอมอ้อนๆที่มาจากเรือนผมยิ่งทำให้เขาอยากจะลิ้มลองร่างขาวๆนี้มากขึ้นจนหลงลืมทุกสิ่งทุกอย่าง

กางเกงสีขาวถูกปลดให้ไปอยู่ที่หัวเข่าพร้อมด้วยชั้นในสีเทาเผยให้เห็นความน่ารักที่เจ้าของมันเองยังไม่กล้าที่จะมอง แพคฮยอนที่หลับตาอยู่สะดุ้งตัวโย่งก่อนจะก้มลงมองส่วนล่างที่รู้สึกวูบหวิวของตัวเองแว๊บหนึ่งก่อนจะรีบหลับตาปี้ด้วยความอับอาย

 “น่ารักจริงๆเลยน๊า แพคฮยอน”

ร่างสูงเข้ามาประชิดร่างบางจนแผ่นอกมีกล้ามปะทะกับแผ่นหลังเนียน เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบข้างหูเล่นเอาแพคฮยอนต้องย่นคอหน้า มือหนาเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวที่นอนนิ่งทำให้แพคฮยอนสะดุ้งและรีบสะบัดตัว แต่เมื่อถูกขบกัดที่ใบหูก็เล่นเอาสยิวจนกล้ามเนื้ออ่อนลงไร้กำลังต้านทาน

ชานยุลเค้นคลึงมันจนตื่นตัว เขาเงยหน้าจากซอกคอหอมขึ้นไปมองที่กระจกใส่ มันสะท้อนใบหน้าเรียวมีเลือดเปล่งที่สองแก้มจนแทบจะอดใจไม่ไหว เหงื่อที่ไหลลู่ตามเส้นผมเร่งความเร็วของมือมากขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้เขาขัดใจคือการที่ร่างบางขบฟันแน่นไม่ยอมให้เขาได้ยินเสียงหวานนั้นก็เหมือนการแข่งครั้งนี้เขายังไม่ชนะ ริมฝีปากอิ่มกดลงที่หัวไหล่มนและขบมันแรงๆเพื่อให้อีกฝ่ายเจ็บและเผลอร้องออกมา แต่เหมือนแพคฮยอนดื้อจนเขาทนไม่ไหว

“งั้นกลั้นให้ได้ตลอดแล้วกัน!!”

เขาจัดการกับกางเกงของตนแล้วรูดแก่นกายตัวเองสองสามทีจนมันพร้อมนำไปจ่อที่ช่องทางนั้นเบาๆเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้ตกใจก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบใกล้ๆหูแดงๆโดยที่มือก็กำลังบีบนวดแก้มก้นขาวอย่างชอบใจ

“ขบไว้แน่นๆนะที่รัก เพราะว่า....”

“ฮึก!!!!!!!!!!!!”

ช่วงที่เขาหยุดเอ่ยแก่นกายที่พร้อมรบถูกดุดดันเข้าไปในช่องทางนั้นจนเกือบครึ่ง ความคับแน่นของร่างบางทำให้ชานยุลเริ่มจะแบหน้าด้วยความอึดอัดเพราะไม่สามารถเข้าไปได้จนสุด แต่สำหรับคนที่ถูกรุกร้านเหมือนถูกฉีกร่างออกเป็นสอง ฟันคมขบลงที่ปากตนจนสุดแรงเพื่อกลั้นเสียงและนั้นทำให้ห่อเลือดจนมันหยดลงไปบนพื้นอ่างเหมือนปนกับเลือดที่หยดออกจากช่องทางชมพูที่ฉีกขาด

“เพราะว่าของฉันมันดุยังไงละ!”

ไม่ทันที่จะได้หายใจเข้าเต็มปอดร่างสูงที่อยู่ด้านหลังก็บึ้งควบเข้าหาจนลืมหายใจ ความแสบสันปะปนอยู่กับความรู้สึกจุกจนร่างทั้งร่างสั่นระริก ถ้าไม่ได้มือหนายึดเอวไว้ตัวเขาคงจะเอนไปซบกับกระจกข้างหน้า แต่ถึงกระนั้นการกระทำที่ใส่มาอย่างเอาแต่ใจก็สร้างความเจ็บปวดให้ทุกส่วนของร่างบาง การเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งทำให้ข้อมือบางครูดไปมากับเศษผ้าจนเริ่มจะแดงช้ำ ริมฝีปากอิ่มที่กดดูดตามลานไหล่และซอกคอถึงแม้ดึงความสนใจจากความเจ็บช่วงล่างได้ แต่มันก็เป็นการนาบตราบาปลงบนหัวใจดวงน้อยที่ไม่นานมันคงจะกลายเป็นแผลเป็น

“อ๊า!! อ๊า!!ฮือ  คุณ    ชา น  อึก! ได้โปรด   ฮะ ฮ๊ะ อย่า..”

“อย่าช้าใช่มั้ยคนดี  ฉันว่าแล้วว่านายต้องชอบแบบนี้”

ประโยคติดๆขัดๆทำให้ร่างสูงแปลเอาเองตามใจและกระแทกหนักทำเอาร่างบางแทบจะขาดใจตาย จากตอนแรกที่ถูกห้อยให้นั่งคุกเข่ากับพื้นอ่าง ตอนนี้เอวบางถูกรั้งให้โก่งรับความรุ่มร้อนจนขาล้าและสั่นเกร็ง

“ดู!! ดูสิแพคฮยอน”

“ฮึก!! อือ อื้อ อือ”

“ดูสิที่รัก หน้านายออกจะชอบขนาดนี้ กล้าต่อต้านฉันหรอ?”

คำพูดที่ตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ยังไม่ได้ทำร้ายเขาเท่ากับการที่มือหนาจับใบหน้าเรียวให้หันตรงไปยังกระจกที่สะท้อนใบหน้าของตนที่มีความต้องการอย่างชัดเจน แม้ว่าเขาจะหลับตาและหันหน้าก็ยังคงถูกจับและบีบให้รับรู้อีกด้านของตนเอง

อีกด้านที่มีความต้องการอย่างเหลือล้น

“อืม!!”

สุดทางของความทรมานคือน้ำราคีที่ตีตราให้ร่างบางแปดเปื้อนเต็มจนรู้สึกขยะแขยง แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ปลดปล่อย แต่แพคฮยอนก็บอกตัวเองทั้งๆที่หอบหายใจว่า ยังดีกว่าที่อีกฝ่ายไม่ได้ปลดปล่อย เพราะเมื่ออีกฝ่ายเสร็จแล้วคงจะปล่อยเขาไป ชานยุลเหลือบมองใบหน้าโล่งใจของแพคฮยอนแล้วรู้สึกขำ

มันคงไม่จบง่ายๆหรอกน๊า

“หว่า นายยังไม่เสร็จเลยนิ”

“อ๊ะ! ไม่นะ! คุณชานยุลปล่อยผม!”

แพคฮยอนโวยวายออกมาอย่างตกใจเมื่อมือหนาเข้ามากอบกุมแก่นกายของเขา มือเรียวเค้นแรงที่มีเพื่อแกะมือที่กำลังชักรูดความรักจนน้ำมันเริ่มเยิ้มอีกครั้ง

“ฮะ ฮะ อืออ พอเถอะ คุณชาน ฮืออ”

ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่มือบางถูกปลดลงมาและตวัดเข้ากับกลุ่มผมนุ่มของร่างสูง ทั้งเสียงครางเบาๆและเสียงสะอึนปนกันออกมาจากคำพูดของแพคฮยอน มือที่ขัดขืนอ่อนแรงเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ ใบหน้าเรียวกุมลงจนคางชิดอก น้ำอุ่นๆหลายหยดตกลงมาที่หลังมือหนาแต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขาไม่ได้คิดที่จะทำเพื่อเอาอีกอยู่แล้ว

“อะ อ๊า อะ คุณ ชา น ยะ ยุล”

ใกล้แล้ว

เสียงที่ก้องอยู่ในหัวอันขาวโพลน แต่ก็ต้องค้างติ่งจนต้องเอียงมองเจ้าของมือหนาที่ตอนนี้หยุดการกระทำทุกอย่าง ใบหน้าหวานติดเจ้าเหล่ยิ้มออกมาอีกครั้งจนแพคฮยอนเริ่มหวั่น

“ฉันก็อยากเหมือนกันนะ ไม่คิดจะทำให้ฉันหรอ?”

ร่างบางเม้มปากเน้นแล้วหันกลับมามองของรักที่นอนปวดอยู่ในมือหนา ในสมองกำลังช่างใจบางอย่างอยู่สักพักก่อนที่จะนิ่งเงียบกัดฟันกดความต้องการที่ปวดหนึบๆอยู่เบื้องล่าง

 เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นมาพอๆกับใบหน้าที่เริ่มมีสีแดงขึ้นแต่งแต้มจนมันดูเซ็กซี่และเร้าใจในสายตาของชานยุล การกัดปากเพื่อลิดรอนเสียงอันวาบวามไม่ให้เล็ดลอดออกมา มันดูยั่วเย้าในสายตาของคนที่มองอยู่อย่างมากล้น ชานยุลลอบกลืนน้ำลายกินความต้องการของตนเองที่เริ่มตีขึ้นจนแทบจะคลั่ง และสุดท้ายก็เป็นร่างสูงเองที่ทนไม่ไหวรีบเข้าชาร์ตคนที่เผลอยั่ว

“อ่ะ! คุณชานยุล คุณจะทำอะไรน่ะ! อื้อ!!”

เสียงประท้วงไร้ผลเมื่อถูกปิดด้วยปากอิ่ม และถูกควบคุมโดยลิ้นร้อนที่ชอนไชไปทั่วโพรงปาก มือเรียวถูกจับให้ไปกุมความร้อนผ่าวของชานยุล แต่เมื่อปลายนิ้วสัมผัสเข้าความร้อนผ่าวนั้นก็เริ่มขยายจนแพคฮยอนตกใจกลัวและพยายามจะชักมือกลับ

“ฮือ ปล่อยผมนะ ฮือ”

ปากบางเริ่มเจ๋อเพราะถูกทั้งดูดทั้งเม้มทั้งกัด เอ่ยท้วงอย่างอ่อนล้า แต่มีรึชานยุลจะยอม จมูกโด่งซุกซนไปตามซอกคอขาวทำให้แพคฮยอนแรกขนลุกและอ่อนระทวยอีกครั้ง ความหอมอ่อนๆที่ช่วยเคลิ้มนั้นทำให้อดไม่ได้ที่จะดูดเม้มจนเกิดเสียงน่าอายก่อนที่จะไล่ขึ้นไปจูบอย่างแผ่วเบาที่ใบหูเย็น

“เอาของฉันเข้าไปในตัวนายก่อนสิ แล้วฉันจะปล่อย”

เหมือนตอนนี้เขาแพ้อย่างราบคาบ เมื่อความต้องการมันพุ่งสูงจนยากที่จะดึงลง ในคราแรกเขาต่อต้านด้วยการนิ่งเฉยให้มันสงบลงไปเอง แต่ร่างสูงกลับมารูดมานวดจนมันเต่งตามเดิม เป็นอย่างนี้จนเขาทนไม่ไหวต้องเอ่ยขอร้องให้หยุดและเอ่ยอย่างยอมแพ้

“พะ พอเถอะ ฮือออ คุณชานยุล ผมยอมคุณแล้ว ฮ๊ะ! ได้โปรดเลิกทรมานผมสักที”

แพคฮยอนเอ่ยทั้งน้ำตา แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้อีกฝ่ายนึกใจอ่อน ตรงข้ามเขาคลี่ยิ้มออกมาอย่างชอบใจและส่งสายตาที่แพคฮยอนไม่อยากจะยอมรับ

ครานี้เขาคือผู้แพ้อย่างไม่มีเงื่อนไข

“เร็วๆสิ น้องฉันมันหนาวนะ อยากได้ไออุ่นจากนายจนอยากจะเข้าไปเองอยู่ละ!”

ประโยคน่าอายเรียกรอยริ้วแดงให้แต้มใบหน้าหวานได้ดี แต่สำหรับชานยุลแล้วเขาสามารถพูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉย

“งั้นถ้าผมทำให้ คุณจะยอมปล่อยผมใช่มั้ย?”

แพคฮยอนเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆและไม่ไว้ใจคนข้างหลัก แต่เมื่อใบหน้าคมติดหวานพยักหน้าและแสดงสีหน้าจริงจังทำให้เขาเชื่อสนิทและยอมใช้มือตัวเองกอบกุมความร้อนผ่าวจ่อที่ทางรักตนก่อนจะค่อยๆกลั้นใจดันตัวเองให้กลืนความร้อนผ่าวที่ใหญ่พอควรเข้าไปจนสุด แพคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองเพดานสีขาวด้วยสีหน้าเหยเก จากนั้นเข้ากอบกุมแก่นกายของตัวเองรูดขึ้นรูดลงและส่งเสียงครางเบาๆ มือหนาของร่างสูงเข้ามาช่วยเกลี่ยยอดอกและปากอิ่มที่กดเม้มไปทั่วไหล่ คอ และหลังทำให้เขายิ่งเป็นสุขแต่ก็เผลอไปเขมิบช่วงล่างเพราะลืมไปว่ามีอสูรร้ายนอนอยู่จนกระทั้งความสุขสมเอ่อออกมาเลอะฝ่ามือ นั้นทำให้ร่างบางทำท่าจะขยับไปข้างหน้าเพื่อให้เจ้าความร้อนผ่าวหลุดออกจากช่องทางของตน แต่ก็ต้องกลืนเข้ามาเหมือนเดิมเพราะมือหนาคว้าเอวบางเข้ามาแนบชิดและโถมตัวใส่จนต้องยกมือค้ำหระจกไว้

“ฉันบอกว่าจะปล่อยนาย แต่ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยให้น้องชายฉันอึดอัดอยู่อย่างนี้นะ”

ทันทีที่สิ้นเสียงร่างบางที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจถูกพลิกตัวหงายทำให้มองเห็นใบหน้าอีกคนท่ามกลางแสงไฟสีส้ม ขาบางถูกจับแยกกว้างพาดเลยออกไปขอบอ่างและอีกข้างถูกขับพาดบ่า มือหนาคว้าเอวบางให้มั่นแล้วกระหน่ำรัวจนใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บและจุก

“อึก อึก ฮะ ฮ้า อึก”

มือเรียวยันไปที่หน้าท้องแบนราบที่ฟิตแน่นเพื่อที่จะทอนแรงกระแทกเพราะแผ่นหลังของเขานั้นครูดไปกับผนังจนแสบร้อนและปวดเมื่อย แต่ดูเหมือนมันไม่ค่อยจะได้ผลเท่าไรเพราะแรงที่ใส่มายังคงเท่าเดิมและมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆเมื่อร่างสูวงใกล้จะถึงจุดหมาย

“อืมม”

สุดท้ายแล้วสิ่งที่แพคฮยอนรับรู้คือของเหลวอุ่นร้อนที่พุ่งเข้ามาในตัวและใบหน้าหล่อติดหวานที่ไม่น่าจะใจร้ายแต่กลับร้ายกาจจนเขาคิดว่าคงทนอยู่ด้วยไม่ได้แน่ๆหากต้องเจอแบบนี้ทุกวัน

“เราต้องได้อยู่ด้วยกันอีกนาน แพคฮยอน”

TIMETALK

กลับไปที่บทความ  >> 1