บทต้องห้าม ♥
“มะ...ไม่นะ!...อย่าทำแบบนี้เลย...อ้ะ..”
“ผมขอร้อง...”
“ฮึก....ผมไม่ได้เกี่ยว..อึก...อะไรกับ...อ้า..เกมของพวกคุณ...อ้า!!”
ไม่มีความสงสารหรือเห็นใจระหว่างเขาและคนตรงหน้า จับแก่นกายร้อนผ่าวสอดเข้าหากลีบดอกไม้ที่ปิดสนิทจนมันช้ำ เขากำลังแสดงให้เห็นว่า ความสูงไม่เป็นอุปสรรคต่อที่ราบ มือเรียวหยาบบดขยี้ยอดอกเล็กด้วยสติที่เหลือน้อย ละเลงบทสวาทที่มีเพียงความสุขของเขา แค่อารมณ์ของคนเพียงคนเดียว
“ฮึก!”
คนที่ถูกตรึงได้แต่กลืนก้อนความอัปยศลงคือขบฟันแน่นไม่ให้ส่งเสียงน่าอายออกมา แต่ก็เหมือนการยั่วยุอีกคนที่อยากได้ยินเสียงศักดิ์ศรีของอีกคนย่อยยับ ก้มลงมองแก่นกายของอีกคนที่คลอเคลียอยู่หน้าท้องโยกไปโยกมาแล้วอดที่จะยิ้มให้ไม่ได้ ความน่ารักของมันทำเอาแบคฮยอนนึกอยากจะป้อนมันเข้าปากแล้วละเลียดด้วยความเอ็นดูเสียจริง
แต่ก็ทำได้แค่คิด
เพราะสะโพกของเขายังคงสาละวนอยู่กับช่องทางแสนอุ่นที่ตอดรับอย่างชื่นใจ เกมรักบทนี้เริ่มด้วยอารมณ์ทำให้ช่องทางค่อยข้างรุกหน้ายากแต่พอเข้าไปจนเต็มลำเนื้อบางนั้นก็ฉีกจนมีเลือดมาล่อเลี้ยงคลายความฝืดเคือง จากนั้นมันก็กลายเป็นเรื่องที่สนุกสุขสันต์
บนความเจ็บปวดของใครบางคน
“เจ็บ...”
กัดปากจนมันห้อเลือดแต่ก็ไม่อาจระบาดความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้จนต้องเอ่ยแผ่วหวังให้อีกคนสงสารบ้าง ทิ้งทิฐิทุกอย่างไว้ข้างๆเพื่อแลกกับรักษาร่างกายไว้ให้ได้มากที่สุด จากประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เด็กน้อยรู้ว่าสิ่งไหนควรไม่ควร ก็ในเมื่อดิ้นร้นไปก็เหมือนจะบีบตัวเองทางอ้อม จึงต้องเปลี่ยนมาเป็นก้มหน้าสิโรยราบเพื่อคงสิ่งที่มีไว้ให้มากที่สุด
“ผมเจ็บ...”
เด็กน้อยช้อนดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำขึ้นมาสบกับดวงตาคมเรียวอย่างขอร้อง แต่อีกฝ่ายกลับกระตุกยิ้มแล้วเอือมมือมาเกลี่ยน้ำตาที่ไหลจากหางตาออกช้าๆ แต่สีหน้าไม่ได้มีความเห็นใจแม้แต่นิดเดียว
ตรงข้ามมันแลดูสะใจมากกว่า
ศักดิ์ศรีที่มีมันจุกที่อกจนแน่นไปหมด
“เจ็บหรอ? เจ็บเท่าที่พวกฉันเจ็บมั้ย!”
แบคฮยอนพยายามแสดงออกมาว่าสะใจที่สุดก่อนจะก้มหน้ากดไหล่อีกฝ่ายให้แนบไปกับพื้นเตียงแล้วโยกกายแรงๆจัดฉากให้ตัวเองโหดร้ายที่สุดเพื่อเป็นการตอกย้ำว่าน้ำตาของอีกฝ่ายมันไร้ผล ทั้งๆที่ในใจนั้นอ่อนวาบตั้งแต่อีกฝ่ายบอกว่าเจ็บครั้งแรกแล้ว
ไม่เจ็บหรอก ชานยอล พวกนายเจ็บไม่เท่าครึ่งหนึ่งของพวกฉันเลย
“อือ...!!”
“ฉันเจ็บกว่านายเยอะเด็กน้อย”
สะโพกกลมเล็กถูกจับให้ลอยวืดเหนือพื้นก่อนที่จะถูกวางไว้หน้าตักพร้อมกับแก่นกายร้อนที่โถมเข้ามาสัมผัสแน่นกว่าเก่า
“แค่นี้ยังเจ็บ แล้วการเห็นคนที่รักตายต่อหน้าละ!”
“ฮือ!!!”
ก้อนนิ่มสองก้อนถูกบีบขย้ำอย่างไม่ปราณีด้วยสองมือของคนที่อยู่ในห้วงเดือด แบคฮยอนโหมทุกอย่างที่กำลังปะทุใส่เด็กน้อยไม่ยั้ง พร้อมทั้งตะโกนก้องคล้ายพี่ว้ากที่ถล่มน้ำลายใส่รุ่นน้อง อารมณ์ไหนต่ออารมณ์ไหนไม่อาจแยกแยะได้ยามที่ต้อนเด็กน้อยให้อยู่ภายใต้การควบคุม ส่งกายร้อนเข้าไปทิ่มแทงเหมือนคำพูดเจ็บๆที่ตัดขั่วหัวใจให้ขาดรอนๆ
“เจ็บแค่นี้มันเทียบกับสิ่งที่ไอ้ชานยุนมันฝังมารหัวขนไว้กับแพคฮยอนได้มั้ย!”
ความโกรธที่เหมือนพายุทำเอาชานยอลสั่นกลัว ยิ่งสังเกตได้ว่าอุปกรณ์ทรมานหลายๆอย่างมันอยู่รายล้อมยิ่งทำให้จิตตกจนน้ำตาไหลเป็นสายเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเอือมไปหยิบคว้าสิ่งใดมาทำกับตนรึเปล่า
“ฮึก...ผมขอโทษ...ฮึก....ขอโทษแทน...พี่..อึก..”
แบคฮยอนแสยะยิ้มก่อนจะขยุ้มกลุ่มผมดำอย่างแรงจนใบหน้าหวานนั้นเงยขึ้น เขากดยิ้มมุมปากให้เด็กน้อยหวั่นใจเล่นว่าเขาจะทำอะไรก่อนจะก้มลงไปพรมจูบทั่วใบหน้าตระหนกนั้นกัดแก้มป่องๆเสียจนเป็นรอยขบใบหูให้เสียงทุ้มต่ำหลุดครางแล้วกลับมามอบจูบพิตหวานล้ำเสียจนชานยอลมึนงงตามไม่ทันกับอารมณ์ แบคฮยอนใช้จังวะนั้นค่อยๆถอดแก่นกายที่คายน้ำไปเล็กน้อยออกจากตัวของเด็กน้อยพร้อมกับคว้าบางอย่างที่ใกล้ตัวมาไว้ในมือ
ปล้ำจูบเด็กน้อยจนน้ำลายล้นปากไหลตามมุมเพราะดูดตอบเขาไม่เป็น อ้าปากหอบหนักจนใบหน้าแดงระเรื่อคล้ายคนเป็นไข้ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเพราะมีบางอย่างถูกดันพรวดเข้ามาในทางรัก
“อึก..อ้า....อะไร...คุณ...แบค..มัน..”
“บอกให้เรียกป๋าไง....เดี๋ยวคืนนี้ก็ไม่ได้นอนหรอก หึหึ”
ชานยอลนึกอยากจะหายตัวจากตรงนี้เสียจริง ในครั้งที่ถูกกระซิบเบาๆข้างหูนั้นมันซาบซ่าเสียละอายตัวเองเผลอขนลุกซู่เอนอกเข้าหาคือปฏิกิริยาตอบรับแสนน่าอาย ทั้งๆที่เขาก็ตัวสูงกว่าทำไมถึงเป็นฝ่ายถูกกระทำ แท่งสีชมพูอ่อนมันสั้นเครือข้างในตัวจนวูบวาบไปทั่วร่างทั้งยังร้องออกมาอย่างน่าขายหน้าแต่ก็หยุดไม่ได้...
“ชอบมั้ย? ฉันซื้อมาอันเล็กสุดเลยนะเนี้ยะ”
ใบหน้าเรียวไข่เอ่ยอย่างอารมณ์ขันทั้งๆที่อีกคนกระสันอยากจะขาดใจ ทุกครั้งที่มีน้ำปริ่มหางตาจะเป็นริมฝีปากของคนแกล้งเข้ามาจูบซับ ทดแทนการหักหาญน้ำใจ จนแล้วจนรอดความอดทนต่ออารมณ์ก็ยังคงต่ำเช่นเคย หยาดหยดน้ำถูกปล่อยออกมาอีกระรอกรดทั้งหน้าท้องตัวเองและอีกคนไปหมด แบคฮยอนยกยิ้มกดจมูกลงกับแก้มทั้งสองอย่างหมันเขี้ยวหวังในนาทีต่อไปเขาจะนำตัวเองเข้าสู่ร่างของอีกฝ่าย
เกมรักของเราครั้งนี้จะยาวนานกว่านี้ถ้าไม่มีเสียงริงโทนประจำเบอร์ดังขึ้น
>>>> กลับไปอ่านต่อกันเลย https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1013254&chapter=12
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น