NC
เป็นเรื่องแปลก ทั้งๆที่เป็นคนที่ไม่ยอมใครถึงใครๆจะมองว่าหัวอ่อนแต่จริงๆแล้วชานยอลไม่ได้อ่อนให้ใครพร่ำไปหรือคือไม่ใช่พวกที่ยอมคน แต่ไม่รู้ทำไม....แค่คนตรงหน้าขับกล่อมนิดเดียวก็ถลาไถลไปตาม
นี่เขาคงจะเชียวมากเลยสินะ
จูบหวานๆที่ใช้ปูทางเริ่มดุดและร้อนขึ้นจนช่วงท้องวูบวาบต้องครางฮืม คิ้วเรียววิ่งชนกันเมื่อรู้สึกว่าความเป็นตัวเองเริ่มถูกไล่ต้อน มือคู่นั้นราวกับเหล็กร้อนเคลื่อนนาบขึ้นมาจากท้องน้อยให้วูบโหวงจนต้องครวญ รังกระดุมถูกริดออกช้าๆราวกับเขาคือแก้วบางๆที่ถูกห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ ดวงตาคู่นั้นถอยออกมาจับจ้องใบหน้าเห่อร้อนราวกับจะเผาอีกฝ่ายด้วยไฟราคะ มือหยาบลูกแก้มป่องพร้อมฉีกยิ้ม
ทำเอาคนมองใจสั่นหันหลบ
“มองหน้าฉัน...ชานยอล..”
ปฏิกิริยายิ่งกว่าเดิมเมื่ออีกฝ่ายยิ่งหลบตาซ่อนบางอย่างที่มันเด่นชัดจนน่าอาย
“เด็กดีของป๋าหันมาหน่อย...”
คนพูดเองก็เริ่มจะเขินพอๆกับคนฟัง แบคฮยอนได้แต่ครุ่นคิดในใจว่าเหตุใดตนอยากจะทนอมคนตรงหน้า ทุกสัมผัสพยายามบังคับให้ลงไปทัชด้วยแรงอันเบาบาง อยากให้เด็กน้อยของเขาได้ซึมซับแต่สิ่งที่ดี ๆ จากตน
แต่ถึงอย่างนั้น แบคฮยอน ก็ยังคงเป็นแบคฮยอน
“อึก!” แก่นกายร้อนถูกดันรวดทีเดียวจนน้ำตาเล็ด เด็กน้อยส่ายหน้าเป็นประวิงปรือตาวอน
แบคฮยอนมองใบหน้าด้วยความรู้สึกผิด เขาแช่แบคฮยอนน้อยไว้ด้วยความอดทนสูงสุดเท่าที่มีแล้วก้มลงจูบซับแอ่งน้ำตาที่คลออยู่หางตางอน ใช้มือหยาบนวดคลึงยอดอกเล็กเบาๆดึงอารมณ์รักให้สูงกว่าความเจ็บมากที่สุด มากเสียจนชานยอลครางแว่ว พรมจูบไปทั่วหน้าหวานอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องคิ้วขมวดให้กับการกระทำของตัวเอง
แบคฮยอนประครองนวลหน้าระเรื่อด้วยสองมือขึ้นรับแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องกระจก จับจ้องดวงหน้านั้นอยู่นานด้วยดวงตาที่แปลกออกไป และความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
“อย่าเกร็งนะ..”
โน้มใบหน้าลงให้จมูกแนบชิด โค้งตัวลงให้แนบแน่น และขบปากอิ่มนั้นเบาๆรับเสียงครางด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นรัว
สะโพกหนาเคลื่อนกายช้าๆแต่แน่นหนักจนขนกายไปทั่วร่าง แขนยาวตวัดขึ้นโอบรัดไหล่กว้างอย่างหาที่พึ่งเมื่อความเสียวแล่นพล่าน หอบหายใจหนักใส่ปากบางที่ไม่ยอมละไปไกลจากผลเชอรี่อิ่ม แบคฮยอนพยายามกระทำอย่างอดทน จริงๆตัวตนของเจ้าตัวคือร้อนรุ่มและรุนแรง หากแต่เวลาเขากลับไม่อยากให้อีกฝ่ายได้เห็นด้านมืดของตน กด สัญชาตญาณดิบลงในหลุมที่ลึกที่สุด
แต่เหมือนจะต้องพังทลายลง
“คุณแบคฮะ..ฮยอน..อื้อ”
เสียงของเด็กน้อยที่แหบพร่าข้างหูทำเอาสติที่ประคองอยู่สั่นคลอน การเล้าโลมถูกหยุดหนึ่งทั้งๆที่ใช้แบคน้อยขยายช่องทางนั้นแค่สองครั้ง หนุ่มไฟแรงวัยยี่สิบสองสอดแขนเข้าที่ช่วงเอวก่อนที่จะจัดตำแหน่งให้ข้างหนึ่งรั่งเอวเล็กไว้อีกด้านไล่สูงขึ้นมาประคองศีรษะของเด็กน้อยที่อ่อนปวกเปียกพร้อมกับเอ่ยถามเบาๆว่า “อะไร...”
ในตอนนี้ใคร ๆ ก็ดูออกว่าชายหนุ่มพยายามอย่างสุดล้นที่จะอ่อนโยน นั้นทำให้สูญเสียความเป็นตัวเองของแบคฮยอนไปมาก และชานยอลเองก็ดูออกถึงได้ใช้มือข้างหนึ่งที่คลองคออีกฝ่ายมาลูบใบหน้าเรียวนั้นด้วยดวงตาฉ่ำหวาน
“นี่ ชานยอลเอง...”
“ได้โปรด...”
“อย่าปิดกั้นกันเลย..”
“ให้ผมได้รู้จักคุณจริง ๆ ได้มั้ย”
สิ้นคำทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำมาพังครืดลงต้องหน้า แบคฮยอนซบลงกับไหล่นิ่มก่อนจะพรมจูบทั้งน้ำตาไปตามไหล่ลาด ขยับกายอย่างไม่รอท่า ฟัดร่างตรงหน้าอย่างใจอยาก ไล่ประทับตราไปในทุกๆที่ที่ริมฝีปากร้อนนี่สามารถไปถึงพร้อมกับเสียงร้องที่มาจากเด็กน้อยซึ่งบอกเล่าเรื่องราวได้ดีว่าอีกฝ่ายรู้สึกดีแค่ไหนที่เขาไม่เสแสร้ง
คล้ายโซ่ตรวนในใจถูกปลดล็อค เพียงเพราะคน ๆ เดียว
เขาแยกสองขาเล็กให้กว้างดันขึ้นจนสะโพกเล็กลอยในท่วงท่าที่เหมาะเจาะพร้อมกับกระแทกลูกรักเข้าไปด้วยแรงอารมณ์ที่ลุกกระพือ ทุกอย่างที่เป็นตัวตนถูกตีผสมไปมั่วในการเคลื่อนไหวอันเร้าร้อน แม้จะรู้ดีว่าร่างข้างใต้แทบจะขาดใจ แต่ในเมื่อเป็นคนกะเทาะกำแพงที่กั้นน้ำลงแล้วก็มีแต่ต้องรองรับมันอย่างช่วยไม่ได้
และแบคฮยอนเองก็ไม่คิดจะหยั่ง
ฉันจะให้นายทุกอย่างชานยอล
ได้ทุกอย่างแม้กระทั้งหัวใจของฉัน
“อืออ อือออ..”
ชานยอลร้องออกมาอย่างสั่นเครือ ปลายผมชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นมาไม่ขาด ตอนนี้ภาพในตาของเขาช่างพร่ามัวจนแทบจะปิด แต่ถึงอย่างนั้นภาพของแบคฮยอนก็ยังคงเด่น ยังคงเต็มอยู่ในมโนแม้จะหลับตารับตัวตนของอีกฝ่าย แอบสะดุ้งเมื่อสิ่งนั้นมันจี้จุดและก็ต้องครางลั่นเมื่อถูกจับได้และซอยไม่หยั่ง กล้ามเนื้อส่วนหน้าท้องบิดเกรงจนคล้ายถูกควานโล่ง แก่นกายของเขาก็เหมือนถูกดึงรั้งใกล้จวนเจือนทั้งๆที่ไม่มีมือไหนไปแตะต้อง และตอนนี้ขาเขาเริ่มชาขึ้นพร้อมกับการถูกชักพาของเจ้านาย
“คะ..คุณ...แบค.ฮ...ยอน...อือ..อือ”
“หืม.?..อืม...”
“ผะ..ผม”
เด็กน้อยพยายามอย่างมากมายที่จะพูดแต่เหมือนเสียงจะหายไประหว่างลำคอจนได้แค่อ้าปากค้าง ยิ่งสูงขึ้นกล้ามเนื้อในร่างกายยิ่งเกร็งหนักจนกลัวว่าหลังคอของคุณแบคฮยอนของเขาจะเกิดแผลเนื่องจากเล็บของเขาได้
อยากจะบอกให้เบาลงหน่อยเพราะมันจวนเจียนแล้ว แต่สุดท้ายก็
“...อ้า..”
ก็ไม่ได้พูดออกไปแต่กลับเกร็งหน้าท้องพ้นน้ำข้นออกมาเลอะไปทั่ว
จิตใต้สำนึกของแบคฮยอนถูกกระตุ้นให้รีบเร่งเมื่อเห็นเด็กน้อยชิงไปก่อน เขาถี่รั่วสองสามวิก่อนจะดึงอีกฝ่ายมาแนบชิดพรมจูบเมื่อมันมาใกล้ มวลความรู้สึกถูกดึงมารวมที่จุดๆเดียวจนหัวสมองเบลอปล้ำจูบเด็กน้อยอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะกดลงไปแรงๆทีเดียวจนร่างสูงกว่าสะดุ้ง
“อืม..”
ครางสุดท้ายใส่ปากของกันและกัน ดูดคลึงมัวเมา ใส่ความหลงใหลไปในจังหวะตวัด สูบเอาลมหายใจจนอีกฝ่ายระทวยก่อนจะแผละออกมาเหลือไว้เพียงน้ำใสๆที่เยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปากให้ได้ดูดซับวินาทีสุดท้ายที่น้ำจากตัวเขาเข้าสู่เด็กน้อยจนหมด
“แฮ่ก...คุณ..แบคฮยอน..อือ..”
แค่เรียกก็โดนประกบต่อราวกับว่าเขาคือถังออกซิเจนของเจ้านาย โดนรุกแค่ปลายลิ้นก็อ่อนยวบไร้แรงต้านได้แต่ช้อนดวงตากลมมองเจ้านายที่พึ่งถอนจูบไป
“ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ หายใจ...เดี๋ยวจะไม่ได้ต่อที่เตียง”
“หะ!!...อุ้บ!”
ชานยอลได้แต่โอดครวญในใจเมื่อถูกเอาเปรียบ แต่แบคฮยอนกำลังยิ้มอย่างสุขใจที่ได้เอาเปรียบ
แต่ถึงอย่างนั้นค่ำคืนนี้ก็ไม่มีใครทุกข์ใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น