เปลี่ยนตัวร้าย พ่ายตัวรัก KAIDO

KAIDO

หึ! แล้วเราจะได้เห็นดีกัน

ว่าการที่ให้ชายอื่นแตะต้องหลังจากที่เป็นของฉันแล้ว

มันจะเป็นยังไง!!

“ฮะ!ฮ้า...คุณชะ..ชาย..อือ”

ร่างเล็กข้างใต้กำลังร้องประท้วงยามที่ผมสอดใส่เข้าไป เขาบิดตัวเร้าราวกับปลาที่ถูกตรึงไว้กลางแดด สั่นระริกไปทั่วทั้งร่างเพราะความอึดอัดที่ผมมอบให้

บทลงโทษของทาสที่ไม่ยอมมีนายเดียว

“ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่านายเป็นของฉัน”

กระซิบข้างหูพลางสอดลิ้นเข้าไปสะท้านคนตัวเล็กเล่น เด็กน้อยเบี่ยงตัวหนีเพราะสัมผัสอันวาบวาม ผมควบอีกคนอย่างเชื่องช้าเนิบนาบจนอีกคนรู้สึกขัดใจยู่หน้า แต่ผมไม่ได้สนใจ ยังคงเลื่อยเข้าเลื่อยออกในแบบฉบับของผม

“ฮื่อ...จริงจังอะไรกับเด็กดริ๊ง...อึ..อ้า...เร็วๆได้มั้ย..”

เสียงทุ้มนั้นกระท่อนกระแท่นด้วยแรงอารมณ์ที่พัดโบก ปลายถันน้อยนั้นระริกร่าคล้ายอ้อนวอนให้เขาเร่งจังหวะเสียที หากแต่เขาก็ยังคงหยอกล้อต่อไป เคลื่อนไหวอย่างกับรถเกียร์หนึ่งทั้งๆที่ตัวเองก็อยากจะกระแทกร่างนั้นให้สมอยาก

“อยะ...อย่าแกล้งกันได้มั้ย!!!”

“หึหึ”

ผมหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นใบหน้านั้นเหวี่ยง เขาคงทรมานหน้าดูเพราะสภาพที่เป็นอยู่ปนความอายน้อยๆด้วยแหละมั่งที่ต้องมาแผ่หลากลางไฟหลากสีที่เสี่ยงแก่การถูกมอง

ใช่แล้ว ตอนนี้เราอยู่เหนือพวกผีเสื้อราตรี ระเบียงที่ถูกดัดแปลงให้โปร่งใสและมีราวกั้นกลายเป็นเครื่องทรมานชั้นยอด ข้อมือทั้งสองถูกรวบไว้เหนือศีรษะและมัดติดกับราวระเบียงด้วยเชือกที่เป็นพิษต่อผิวบาง ทุกครั้งที่เคลื่อนไหวต่อต้านมันจะบาดจนเกิดรอยแดง ซึ่งตอนนี้รอยนั้นมันชัดเจนขึ้นมาก

“อื้อ!!”

นอนร้องครวญครางอย่างลูกแมวถูกแกล้งเพราะคนข้างบนไม่ยอมเร่งจังหวะ ความเนิบนาบทำเอาจะลงแดงตายจนต้องส่ายสะโพกเอง ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงหยุดทุกอย่างลงเรียกความไม่พอใจให้ร่างเล็กข้างใต้ทันที

“นี่คุณ...อ้ะ!...จะทำอะไรอ้า!!”

ทันทีที่จะง้าปากว่าร่างเล็กก็ถูกจับตะแคงข้างขาพาดไหล่ ก่อนที่จะร้องเสียงหลงเพราะอาวุธร้อนเสือกแทงเข้ามาแบบไม่บอกกล่าว ร่างน้อยสั่นระริกระทวยลงอย่างยอมแพ้  เสียงคำรามต่ำถูกป้อนเข้าสู่โสตประสาทพร้อมกับลิ้นชื้นที่ขับตามใบหูให้ขนลุกซู่ เด้กดริ้งกัดปากระงับเสียวที่มันพุ่งพล่านขึ้นมาตามสีข้าง ครางอืออึงในลำคอเมื่อได้รับความแรงมาเกินความต้องการ

“อืออือ อ้าอ้า..จง..อ้า...จง..อิน...อ้า”

อยากจะตวัดมือไปตีไหล่กว้างนั้นแรงๆเพื่อบอกว่าเขากำลังจะตายอยู่รอมร่อ ท่วงท่าที่พิลึกสร้างความทรมานมากกว่าความกระสัน แต่กระนั้นหัวอมชมพูน้อยๆนั้นก็สั่นดิกคลายน้ำคล้ายว่าพอใจเหลือเกินที่ถูกทรมาน ไม่จำเป็นจะต้องไปกำรูดให้เมื่อยมือแค่เจ้านายที่รักสวนเข้ามาแตะผนังไวสัมผัสร่างเขาก็เกร็งรับแล้ว ความร้อนรุ่มที่มันลุกฮือเพราะความพิศดาลกำลังทำให้เด็กน้อยใจจะขาด ดีโอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ระหว่างประตูนรกและช่องทางสวรรค์

แต่ไม่ทันที่จะได้ไขว่คว้าเอาความปรารถนามาร่างสูงก็หยุดชะงักก่อนจะปรับเปลี่ยนท่า

“ฮืออ!”

“ใจเย็นๆน่า”

ปากอิ่มจูบแก้มนิ่มเป็นเหมือนรางวัลปลอบใจที่เจ้าตัวขัดความสุขของร่างเล็กก่อนจะจับร่างนั้นให้นอนคว่ำได้ง่ายดาย คว้าสะโพกงอนจนเข่าไม่ติดพื้นแล้วสวนแก่นกายร้อนเข้าไปรวดเดียวอย่างเร่งรีบเสมือนว่าอีกคนคือตุ๊กตายาง ขยับอย่างกับคนอดอยากจนคนตัวเล็กเอนตัวลงสะท้าน

“อะ อะ ฮ้า”

ยามนี่ไม่ว่าแสงจะสาดส่องมาหรือเสียงเพลงนั้นจะเร้าใจแค่ไหนก็ไม่สามารถซึมเข้าสู่สมองของร่างเล็กได้ มีเพียงความรัญจวนแสนทรมานเท่านั้นที่เต้นตุบเข้าออกอยู่ที่ช่องทางร้อน ลิ้นชื้อจากคนด้านบนสร้างกระแสปั่นในท้องน้อยจนมันต้องหดเกร็งเตรียมจะปลดปล่อยอีกครั้ง มือหนาคอยแต่จะบีบเค้นแก้มก้นขาวจนมันชาหนิบแทนความหมั่นเขี้ยวที่มีให้ร่างเล็ก จูบดุดซอกคอหอมที่เขาหลงใหลโดยไม่สนเสียงประท้วงที่ว่าห้ามทำรอยของร่างเล็ก

นายเป็นของฉันเท่านั้น!

ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ทุกพื้นที่ทุกตารางไม่สามารถพ้นการตีตราแม้กระทั่งปลายหัวมนที่เริ่มปริ่มน้ำก็ถูกเจ้านายกดนิ้วลงสร้างความร้าวร้านให้ร่างเล็กดิ้นเร้า คยองซูกำลังถูกบังคับให้ไปพร้อมๆกับร่างสูง ถูกบังคับให้รับจูบที่เผ็ดร้อนและตะกละ ถูกยัดเหยียดท่าทางประหลาดที่แท่งร้อนนั้นสามารถเข้ามาในตัวลึกเสียจนจุก

ร่างเล็กถูกจับให้หงายกลางอากาศ

ถือว่าเป็นลีลาใหม่ที่เขาพึ่งได้สัมผัส ความหวาดเสียวมันอยู่ที่หลังเขาไม่มีอะไรรองรับ มีเพียงมือคู่นั้นที่ประคองเอวเล็กให้รับแท่งทอง เอวหนาถูกคล้องหลวมเพราะความเหนื่อยล้าของกล้ามเนื้อ เชิดหน้าเกร็งทุกส่วนเพื่อให้คงตัวแม้ว่าจะเจ็บที่ข้อมือเพียงใดก็ตาม

ครั้งนี้เขาต้องการให้สัมผัสมันฝังลึก

ซอยเข้าหาร่างเล็กจนเสียงครางสั่น พร้อมกับกดกายให้ลึกที่สุดจนคนตัวเล็กเบ้หน้าด้วยความจุก ปล่อยสายน้ำให้พุงพร้อมกับปล่อยแก่นกายเล็กให้ได้ระบายพร้อมๆกัน เม็ดเหงื่อหลายเม็ดหยดลงหน้าท้องของดีโอเช่นเดียวกับที่น้ำกามค่อยๆไหลออกมาตามช่องทางบวมเพราะเขาค่อยๆดึงมันออก

“โอ้ย!”

คนตัวเล็กถูกปล่อยลงมาเหมือนลูกบอลที่ถูกปล่อยจากตึกสูง สะโพกที่กระแทกกับพื้นอย่างแรงทำเอาเขาร้องออกมาได้แค่คำเดียวก่อนจะน้ำตาเล็ด ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังนั้นอย่างตัดพ้อ พอเอาเสียก็ปล่อยเขาเหมือนของหมดค่า แม้จะเตือนตัวเองซ้ำๆว่าเป็นแค่คนต่ำต้อยแต่เมื่อถูกเรียกหาราวกับคนพิเศษก็อดไม่ได้ที่จะเคลิ้ม แม้ตอนจบจะถูกทิ้งเหมือนตุ๊กตายางก็ตาม

เหอะ! พอเห็นเขาเอากับคนอื่นละหวง พอเอาเขาเสร็จก็ทิ้ง